Renault Clio (IV) R.S. 1.6 Turbo 220 KM EDC — serwis, niezawodność i koszty utrzymania

Na drodze Clio R.S. 220 EDC robi bardzo dobre wrażenie. Auto jest zwarte, chętnie skręca i szybko reaguje na gaz, a dodatkowe 20 KM względem słabszego R.S. 200 poprawia elastyczność w średnim zakresie obrotów. To nie jest najbardziej analogowy hot hatch na rynku, bo skrzynia EDC filtruje część surowych doznań, ale w zamian daje dużą skuteczność i wygodę w codziennym ruchu. Właśnie dlatego wersja 220 dla wielu kierowców okazuje się bardziej uniwersalna niż starsze, manualne Renault Sporty.

Jednostka 1.6 TCe M5Mt potrafi odwdzięczyć się dobrą dynamiką i rozsądnym spalaniem w trasie, ale wymaga skróconych interwałów olejowych oraz kontroli układu zapłonowego i chłodzenia. W autach użytkowanych ostrzej szybciej zużywają się świece, cewki i elementy dolotu. Najgorsze są jednak samochody po agresywnym tuningu lub z oszczędnościowym serwisem, bo wtedy łatwo o kaskadę kosztów. Przy oględzinach trzeba sprawdzić pracę silnika na zimno, pod obciążeniem i po rozgrzaniu.

Największe ryzyko finansowe dotyczy skrzyni EDC. Gdy działa poprawnie, znakomicie pasuje do charakteru auta i robi z Clio bardzo szybki samochód na co dzień. Gdy zaczyna szarpać, przeciągać przełożenia albo zgłaszać błędy, koszty szybko rosną. Dlatego jazda próbna powinna być długa i obejmować spokojne ruszanie, manewry parkingowe oraz mocniejsze przyspieszenia. Zaniedbana EDC potrafi zamienić atrakcyjną cenę zakupu w bardzo drogi projekt serwisowy.

Jeżeli znajdziesz seryjny lub rozsądnie utrzymany egzemplarz z historią, Clio R.S. 220 EDC nadal jest bardzo atrakcyjnym hot hatchem. Oferuje świetne osiągi, charakterystyczne zestrojenie Renault Sport i wystarczającą praktyczność do codziennego używania. Trzeba jednak pogodzić się z twardszym komfortem, wyższymi kosztami hamulców i opon oraz z faktem, że tanie sztuki zwykle nie są okazją. To auto dla świadomego kupującego, nie dla łowcy najniższej ceny.