Toyota Corolla 1.33 Dual VVT-i 99 KM 6MT 2013 (E170) opinie
Toyota Corolla E170 1.33 Dual VVT-i jest propozycją dla kierowców, którzy chcą możliwie prostego i przewidywalnego samochodu kompaktowego. Wolnossący silnik benzynowy nie daje sportowych osiągów, ale dzięki temu unika części problemów znanych z małych jednostek turbo. W praktyce auto najlepiej wypada jako spokojny środek codziennego transportu, szczególnie dla osób pokonujących umiarkowane przebiegi roczne i ceniących bezproblemowy rozruch oraz prosty serwis.
Na tle europejskich rywali Corolla broni się ergonomią, solidnym montażem i dobrą opinią trwałości. Kabina nie zachwyca finezją projektu, ale wszystko jest na swoim miejscu i z reguły starzeje się godnie. W sedanie dużą zaletą pozostaje pojemny bagażnik, który zwiększa praktyczność auta w rodzinnych zastosowaniach. Minusem jest przeciętne wyciszenie przy wyższych prędkościach i ograniczona elastyczność podczas jazdy z kompletem pasażerów.
Silnik 1.33 wymaga polubienia wyższych obrotów, jeśli oczekujemy sprawnego rozpędzania. W mieście i przy spokojnej trasie nie jest to duży problem, jednak na autostradzie lub podczas wyprzedzania różnica względem mocniejszych wersji staje się bardzo wyraźna. Z drugiej strony mechaniczna prostota działa na korzyść właściciela po kilku latach, bo ryzyko dużych wydatków na osprzęt silnika, turbinę czy dwusprzęgłową skrzynię jest tu po prostu mniejsze.
Najlepsze egzemplarze to auta z udokumentowanym serwisem, regularną wymianą oleju i bez śladów zaniedbań zawieszenia. Jeśli priorytetem są niskie nerwy, tanie części eksploatacyjne i dobra odsprzedaż, Corolla E170 1.33 pozostaje bardzo rozsądnym wyborem. Jeżeli jednak auto ma często jeździć w trasie z pełnym obciążeniem, warto rozważyć mocniejszy silnik, bo 99-konna odmiana najbardziej przekonuje spokojnym charakterem, a nie osiągami.
- Prosty wolnossący silnik bez turbo obniża ryzyko drogich napraw.
- Dobra opinia trwałości i łatwa przewidywalność kosztów serwisu.
- Pojemny bagażnik sedana i sensowna ergonomia kabiny.
- Mocna pozycja rynkowa ułatwia późniejszą odsprzedaż.
- 99 KM to za mało dla kierowców oczekujących swobody w trasie.
- Przeciętne wyciszenie przy wyższych prędkościach.
- Podstawowa stylistyka wnętrza i skromny prestiż modelu.
- Auta flotowe wymagają dokładnego sprawdzenia przebiegu i zawieszenia.
Toyota Corolla E170 z silnikiem 1.33 Dual VVT-i to jeden z tych samochodów, które nie próbują nikomu niczego udowadniać. Nie jest szybka, nie ma efektownego turbo i nie daje sportowych wrażeń, ale właśnie dzięki temu potrafi być rozsądnym wyborem na rynku wtórnym. Wolnossąca benzyna, ręczna skrzynia i klasyczna konstrukcja oznaczają niższe ryzyko drogich usterek niż w wielu nowocześniejszych kompaktach z małymi doładowanymi silnikami. W codziennym użytkowaniu Corolla nadrabia przewidywalnością, dobrą ergonomią i opinią auta, które po prostu ma jeździć. Ten wariant najlepiej odnajduje się w spokojnej eksploatacji: dojazdy do pracy, miasto, obwodnica, weekendowe trasy bez pełnego obciążenia. Przy pełnym aucie i na autostradzie 99 KM wymaga cierpliwości, częstszego redukowania biegów i akceptacji przeciętnej dynamiki. Z drugiej strony spalanie pozostaje rozsądne, a koszty podstawowego serwisu są łatwe do przewidzenia. Dużym plusem sedana jest też pojemny bagażnik, który sprawia, że auto może pełnić rolę niedrogiego rodzinnego środka transportu. Przed zakupem warto sprawdzić historię serwisową, stan zawieszenia i kulturę pracy silnika po rozgrzaniu. Auta flotowe potrafią mieć duże przebiegi, ale jeśli były regularnie serwisowane, zwykle znoszą to lepiej niż wielu konkurentów. To nie jest Corolla dla kierowcy szukającego mocy czy prestiżu, tylko dla kogoś, kto chce kupić używany samochód i potem nie odwiedzać warsztatu częściej, niż to konieczne. W tej roli 1.33 Dual VVT-i wypada naprawdę sensownie.
Toyota Corolla 1.33 Dual VVT-i 99 KM 6MT 2013 (E170) koszt utrzymania
Kalkulacja obejmuje paliwo, planowe serwisowanie wg harmonogramu producenta oraz OC. Bez AC i napraw awaryjnych.
- Bardzo dobra opinia niezawodności modelu.
- Prosta benzynowa jednostka bez turbo.
- Niskie i przewidywalne koszty podstawowej obsługi.
- Pojemny bagażnik sedana.
- Łatwa późniejsza sprzedaż na rynku wtórnym.
- Słabe osiągi przy pełnym obciążeniu.
- Trzeba często redukować biegi w trasie.
- Przeciętne wyciszenie na autostradzie.
- Mało emocjonujący charakter jazdy.
- Wnętrze wygląda dość zachowawczo.