Dacia Duster (P1310) Hybrid 140 — serwis, niezawodność i koszty utrzymania

Największą zaletą tej wersji jest sposób, w jaki Duster zachowuje się w ruchu miejskim. Pełna hybryda sprawia, że ruszanie jest lekkie i ciche, a przy spokojnej jeździe auto często korzysta z napędu elektrycznego. W efekcie spalanie w mieście nie odstrasza tak jak w wielu benzynowych SUV-ach o podobnych gabarytach. To ważne zwłaszcza dla rodzin, które jeżdżą głównie po aglomeracji, ale nie chcą wchodzić w świat aut plug-in.

Drugim atutem pozostaje praktyczność. Duster III urósł, ma sensownie ustawioną pozycję za kierownicą i nadal nie stał się przesadnie skomplikowanym crossoverem. Bagażnik 453 l wystarcza na wózek, zakupy i weekendowy wyjazd, a po złożeniu kanapy przestrzeń robi się naprawdę użyteczna. W kabinie czuć budżetowy rodowód marki, ale ergonomia jest lepsza niż kiedyś, a w droższych wersjach wyposażenie nie sprawia już wrażenia ubogiego.

Potencjalne słabsze strony są typowe dla nowych napędów hybrydowych w popularnych modelach. Sama jednostka benzynowa 1.8 bez turbo wygląda obiecująco pod kątem trwałości, lecz dochodzi osprzęt elektryczny, elektronika sterująca i nietypowa skrzynia multimode. To nie musi oznaczać kosztownych awarii, ale pierwsze lata eksploatacji warto obserwować uważniej niż w starych, prostych Daciach z LPG i manualem.

Na rynku wtórnym ta wersja może być ciekawym kompromisem pomiędzy prostotą a nowoczesnością. Auto oferuje automat, sensowne osiągi i niskie zużycie paliwa, a jednocześnie nie jest tak drogie w zakupie jak część konkurentów z Japonii czy Korei. Jeśli egzemplarz ma kompletny serwis, nie zgłasza błędów układu hybrydowego i nie zdradza problemów z elektroniką pokładową, Duster Hybrid 140 powinien być jednym z rozsądniejszych wyborów w klasie używanych B/C-SUV-ów.